انگار
خواب دیده باشم
و تعبیر کرده باشند
و به توسل سفارش کرده باشند
و تمام این مدت زیارت نامه خوانده باشم
که
بیاموزی اَم

« اللهمَ وَ رِضَاک »
...

...
و همین!

ضربان قلب زارم
.
.
.

نه هیچ دیده دیده نه گوشی شنیده است
ظلمی که چرخ با پسر بو تراب کرد

* به جز « تو » درد مرا هیچ کس دوا نکند...

با من صادق باش
همین!
.
.
.

طاعت آن نيست که بر خاک نهي پيشاني
صدق پيش آر، که اخلاص به پيشاني نيست

!!!

چقدر مرگ نزدیکه!
امشب که نزدیک بود بمیرم، داشت یادم می رفت أشهد بگم!!
اگه مرده بودم چی...؟!
.
.
.
مسخره بود، نه؟!
اما مردن اصلا مسخره نیست...!

سراج در گوشم آواز می خواند:

خیالت دلبر و نازنین یارا
چراغان می کند خانه ی ما را
شبانگاهان که بی تابم برای تو
خوشم با گریه کردن در هوای تو
می بارد نو به نو دیدگانم
می روید نام تو بر زبانم

پیامک می آید:

حضرت علامه حسن زاده (حفظه الله):
گوش هایتان تنها به کلام رهبری باشد؛
چون گوش ایشان به کلام حجة بن الحسن (عج) است.
(سخنرانی عمومی ۲۲/۷/۸۸)

عاشقی در من غزل خوان می شود!

....

حتما اشتباهی شده؛
اتوبان "آزادگان" در آسمان است!

« قُل أرءيتُم إن أصبَحَ ماؤكُم غَورا فَمَن‏ يأتيكُم بِماء مَعين »

آقا!
اینجا هوا بد است
نفس من و دل گرفته
صدای سرفه های روح را می شنوی؟!
جز به " ماء مَعین " گلویش تازه نمی شود.
جرعه ای بنوشان او را...

* ماء معین را به وجود مبارک صاحب زمین و زمان تفسیر کرده اند.

شنیدم که در بازار کوفه (؟) چادر زنی به عبای مردی برخورد کرد.
از شرم بمیرید! *

آقا! اینجا کوفه نیست! تهران است...
اما؛
ما عادت کرده ایم!
ما...

* مدتها پیش این جمله را از امیرمؤمنان (ع) در کتابی خواندم. اما هر چه گشتم نه کتاب را یافتم و نه منبع را. در مورد نام شهر مرددم.
توفیری نمی کند!
کوفه، تهران یا هر جای دیگر...